گذر از نمایشگاه پستی و بلندی ها

نمایشگاه کتاب الآن دیگر فکر کنم سه سالی هست در مصلی برگزار می شود . البته واضح و مبرهن است که نمایشگاه بین المللی گنجایش این حجم غرفه و بازدید کننده را ندارد و ساختار نمایشگاه بین المللی نیز برای برگزاری نمایشگاه مناسب نیست و اصولا مگر در مصلی چه کار می کنند ؟ معلومه ، نمایشگاه برگزار می کنند و این چند دلیل دارد . یک اینکه ساختار مصلی برای نمایشگاه مناسب تر از ساختار نمایشگاه بین المللی برای نمایشگاه است ، دو اینکه گنجایش بیشتری دارد و باعث نمی شود در میان انبوه جمعیت احساس خفگی به آدم دست دهد و سه اینکه اصولا مگر در مصلی چه کار می کنند ؟ معلومه خوب ، نمایشگاه برگزار می کنند .

از پارکینگ وارد می شوم و کتاب دوستان زیادی را می بینم که زیر انداز انداخته اند و با خوردن چایی دارند فریضه و نذر سالیانه شان را ادا می کنند . ساعت حدودا ۱۱:۳۰ است . صدای گوینده ی زنی از دوردست شنیده می شود که چند تبلیغ را پشت سر هم تکرار می کند و اکوی ایجاد شده و جمعیت زیاد و بالنهایی که به هوا رفته اند ، من را به یاد فضای فیلم بلید رانر می اندازد . از همان درب اول وارد بخش خارجی می شوم که پله می خورد و بالا می رود . چیز خاصی نظرم را نمی گیرد . در یکی از غرفه ها دختر و پسر جوانی ایستاده اند که پسرک ( مثلا ) قرار است پاسخگوی سوالات شما باشد . سوالی می پرسم و منتظر جوابم که سرکار والا هم سوالشان می گیرد و برادر قصه ی ما به عقل نداشته اش رجوع کرده ، تشخیص می دهد در حال حاضر لاس زدن مهم تر از پاسخگویی به بازدید کننده است . از سر و روی غرفه و چیزی که عرضه می کند ، می بارد بود و نبود مشتری چندان برایشان اهمیتی ندارد . منتظر جواب نمی مانم و آن بیت استاد نامجو که این روزها به وفور کاربردی شده ، به یادم می آید که آهای مردم ؛‌ کلا به {…}

از پستی و بلندی های طبقه ی دوم می گذرم و یکی دو بار نزدیک است بیفتم زمین ( در همین اینترنت چند مورد دیدم که با مشکل روبرو شده بودند ، آخر پیدا نیست . دارید راه می روید و حواستان به غرفه هاست که یکهو کوهان شتری از زمین می زند بیرون یا میله ای جلویتان سبز می شود ) . طبقه ی پایین اما بحث دیگری است . ناشران داخلی هستند و نبض اصلی نمایشگاه . ناشران باحال و یک جورایی اصلی ، غرفه هایشان در گوشه ی سالن است . سروش ، مرکز ، امیرکبیر ، نی ، قطره ، چشمه ، و خیلی دیگر که اسمشان را به خاطر ندارم . بقیه ی ناشران هم مثلا ( تاکید می کنم مثلا ) به ترتیب الفبا در دالان های بی انتها ، هر کدام غرفه های بزرگ یا کوچکی دارند . هر چند دالان یکبار ، میزی هست که بالایش نوشته از من بپرس . البته از میز نه ، از کسانی که پشت میز هستند و اطلاع چندانی هم از اوضاع دور و بر ندارند . با این حال یکبار که پرسیدم معلوم شد ناشر دال ، غرفه اش وسط سین است و همین بود که سر تا ته دالان دال ، غرفه ی این ناشر وجود نداشت .

از آن غرفه های باحال و یک جورایی اصلی ، چند کتاب را که می خواستم به مرور و در طول سال بخرم ، یکجا تهیه می کنم و تخفیف ۲۰-۲۵ درصدی ، هر چند به چشم نمی آید ، حسابی می چسبد ! موارد جالب در نمایشگاه کتاب خیلی زیاد است . مثلا اینکه با توجه به مراجعین هر غرفه می توانید به محتویات کتب نشرش پی ببرید ! یا بعضی غرفه ها را می بینید که خودشان را تزئین کرده اند و به شکل محل های مختلف در آمده اند یا از بعضیشان بوی گلاب می زند بیرون . سوالات فرهنگ دوستان عزیز هم به نوبه ی خود جالب توجه است . در نشر نی کتابهای ۱۰۰ سال – ۱۰۰ فیلمنامه را ورق می زنند و می پرسند کی میاد اینها رو بخره ؟ از روزنه سراغ روزنه کار را می گیرند و از نشرهای دیگر ، سراغ کتابهایی را که انگار خبر ندارند این چیزها سالهاست چاپ نمی شود !

ساعت ۱:۳۰ است . گشنگی و خروار پلاستیک ها اذیتم می کند . پلاستیک ها را به امانات می سپارم گرسنگی را قبل از آنکه به سردرد منجر شود با خوردن یک عدد ژامبون مرغ برطرف می کنم ( اینجا بگم ، بر خلاف پست قبلی هایدا نگرفتم چون یادم آمد دفعه ی آخری که خوردم یک لایه گل روی گوجه ها قرار داشت ) . در طول این مدت صدای گوینده ی زن و تبلیغاتش برای انتشارات کمک درسی باز مرا به این فکر می اندازد که اینها نمی تواند تبلیغات باشد و احتمالا روش های جدید شست و شوی مغزی است . باز این افکار و باز آن شعر استاد نامجو که آهای مردم ؛ کلا به {…} . ساندویچ تمام می شود . می خواهم بروم اما نمی شود بی خیال غرفه های باقیمانده ی ناشران داخلی و بخش فروش مستقیم کتابهای خارجی شد !

بخش کتاب های خارجی ، در زمینه ای که من دنبالش بودم ، فقیر تر از سال قبل شده و مجموعه ی Art را با ذره بین ، شاید بتوانید پیدا کنید و زیر مجموعه ی سینما ؟ شوخی نکنید دیگر ! در این گیر و دار غرفه ی یکی از عزیزان واسطه را می بینم که خدا رو شکر از پارسال کوچکتر شده و امیدوارم به حق پنج تن سال به سال کوچکتر شود تا کتابهای دست دوم و used سایت Amazon را به جای New قالب نکند و بعد هم دو قرت و نیمش باقی باشد که پول پیک را هم شما حساب کنید ( این رو نمی گفتم می مردم ، شرمنده ! یک تسویه حساب شخصی بود ! ) می زنم بیرون و می روم تا آخرین بازدید از غرفه های باقیمانده ناشران داخلی را هم انجام داده باشم که خوب چیزی نصیبم نمی شود و یک ناشر هم که گمان می کردم کتابهایش را حداقل اینجا بتوانم پیدا کنم ، با نشان دادن یک عدد انگشت ( که در فرهنگ ما معنای خوبی ندارد ) بدرقه ام می کند و اینگونه بود که پرونده ی نمایشگاه کتاب سال ۸۸ ، ساعت ۳ و نیم بعد از ظهر ، با پاهایی خسته ، بسته شد !

پ.ن : اگر توانستید و خواستید ، چند روز دیگر بیشتر وقت ندارید ! نمایشگاه کتاب را نمی گویم ! جشنواره ی لاله ها را می گویم در جاده چالوس ، کیلومتر ۵۸ ، روستای گرماب ( ‌نرسیده به گچسر ) . این جشنواره در طول سال فقط همین چند روز است و بعدا دیگر گل ها در نمی آیند تا سال بعد ! از ما گفتن بود ، هر چند شرح ما وقع به همراه عکس همین جا قرار خواهد گرفت .

برچسب‌ها: فرهنگ, تهران, نمایشگاه کتاب, کتاب, نمایشگاه, ساندویچ, Amazon, تبلیغات, شست و شوی مغزی, مصلی, ناشر, انتشارات, مرکز, امیرکبیر, نی, سروش, قطره, چشمه, روزنه, روزنه کار, محسن نامجو, رفتم سر کوچه, جامعه