پرسیدم تا به حال با این سالن چه می کرده اند ؟ معلوم شد هیچی ، نه فیلمی ، نه اجتماعی ، نه نمایشی . فقط به درد موقع امتحان می خورد . یک خرده که شامه ات را تیز می کردی ، بوی عرق بچه ها را که موقع امتحان کتبی ریخته اند در فضا می شناختی و حرارت تب آنها را حس می کردی . درست مثل اتاقی در بسته که بخاری اش را دیروز خاموش کرده باشند . بی اختیار به دیوار دست کشیدم ، گرم نبود ! و به ستون ها که چه کلفت بود و سنگین ! و بار فرهنگ را عجب خوب به دوش کشیده بود .
مدیر مدرسه ۱۳۳۷ ، جلال آل احمد
تقدیم به همه ی آنها که این روز ها دارند عرق می ریزند یا عرقشان تازه خشک شده ! به امید موفقیت در همه ی امتحان های زندگی .
